Het is een groot succes hier in de wijk”, zegt Trees Kool (1933). Trees is gastvrouw bij ‘Bakkie Doen’, een koffieclub in ’t Look onder de verantwoordelijkheid van SWOVE. Eens in de twee weken, op zondag, schuiven veertien tot zestien buurtbewoners aan. Trees zorgt samen met twee andere vrijwilligers voor de koffie, maar vooral voor de gezelligheid.
Dat Trees zich hier helemaal op haar plaats voelt, is niet zo verwonderlijk. Wie haar levensverhaal kent, ziet een rode draad: Trees en haar man Jacq hebben zich altijd ingezet voor anderen.
Van poppenkastspel tot verenigingsleven
Trees werd geboren in Axel in Zeeuws-Vlaanderen als dochter van een schilder. Na de lagere school bleef ze thuis om voor haar moeder te zorgen die reuma had. Later ging ze naar de naaischool van de nonnen in Axel. Daar hielp ze al snel mee op de naastgelegen kleuterschool. Als de pastoor hoort dat Trees graag met kinderen werkt, komt hij bij haar thuis. In Hulst kan ze een spoedopleiding tot kleuterleidster volgen. Twee jaar lang werkt ze overdag op de kleuterschool in Sluiskil en ’s avonds en op zaterdag gaat ze naar de opleiding voor kleuterleidster.
In die periode ontmoet ze Jacq Kool. Tijdens hun zomervakanties trekken ze met vrienden door Zeeuwse dorpen om poppenkast te spelen. Dat is de voorbode van een leven waarin actief zijn voor anderen vanzelfsprekend wordt.
Na hun huwelijk verhuist het jonge stel naar Loenen aan de Vecht. Jacq wordt daar onderwijzer. Nog in zijn eerste week komt de pastoor vragen of hij bij de voetbalclub en het zangkoor wil komen. Trees gaat als vrijwilligster werken in de gezinszorg en samen blazen ze de plaatselijke toneelclub nieuw leven in. Nee zeggen is blijkbaar niet hun sterkste kant.
Als het gezin later naar Veldhoven verhuist, herhaalt de geschiedenis zich. Jacq gaat werken op de Kardinaal de Jongschool in de wijk Dekker en ook daar weet de kapelaan hem snel te vinden voor het zangkoor. Trees werkt een jaar bij kleuterschool De Eerste Stap. Als de kinderen in 1973 naar school gaan, krijgt ze ruimte om zich verder te ontwikkelen. Ze behaalt haar handwerkdiploma aan de kweekschool aan de Hemelrijken in Eindhoven en gaat daarna handwerken en handvaardigheid geven. Ze werkt onder meer op de Titus Brandsmaschool en de Jozefschool en de laatste twaalf jaar op De Brembocht, bij Jan van Zon.
Altijd iets voor een ander doen
Ook buiten hun werk zijn Trees en Jacq actief. In de wijk ’t Look is in die jaren weinig te doen. In een oude blauwe bouwkeet staat zelfs een bord met de ludieke tekst ‘Buurthuis ’t Look’. In de naburige wijk Zonderwijk is in De Tweespan een boeken- en koffieclub. Trees gaat daar regelmatig naartoe.
Een ander bijzonder verhaal is de opvang van twee jongens uit Liberia. Zij lopen regelmatig de Wereld Winkel binnen in Veldhoven. In de winkel zijn ze het een beetje zat en zeggen tegen de mannen: “Gaan jullie maar naar Kool”. Trees: “Wij hebben de twee jongens opgevangen. We hebben hen geholpen met het vinden van woonruimte en gezorgd voor de inrichting. Eén van de jongens is teruggekeerd naar Liberia en woont in de hoofdstad Monrovia. De andere man woont in Groningen en is een succesvol schrijver geworden. Zij noemen ons nog altijd hun Nederlandse vader en moeder.”
Jacq overlijdt in 2008. Trees blijft actief en houdt contact met de mensen om zich heen. Die betrokkenheid lijkt inmiddels een familietrekje te zijn geworden. De twee zoons van Trees en Jacq doen eveneens vrijwilligerswerk, net als hun echtgenotes en de kleinkinderen. Zo kookt een van de zoons regelmatig maar liefst veertig liter soep voor de Voedselbank en is de andere zoon voorzitter bij de scouting. “Dat hebben ze eigenlijk allemaal wel meegekregen”, vertelt Trees over de familie. Helpen waar je kunt, iets doen voor een ander en vooral niet langs de kant blijven staan.
Meer dan alleen koffie
In 2025 pakte Trees zelf het vrijwilligerswerk weer op. In ’t Look wordt ‘Bakkie Doen’ opgericht door SWOVE in samenwerking met wijkplatform ’t Look en wordt Trees gastvrouw. De formule is eenvoudig: koffie, iets lekkers en vooral tijd voor elkaar.
Trees is niet alleen op zondag van de partij. Op vrijdag gaat ze zelf als gast naar ‘Bakkie Doen’. Op zondag is ze gastvrouw samen met twee andere vrijwilligers. Ze komt er mensen tegen die ze kent uit de wijk, maar ook ouders van kinderen die ze vroeger in de klas heeft gehad. Er komen opvallend veel mannen. Meestal zijn er zes of zeven aanwezig. “Mannen praten over andere dingen dan vrouwen”, vertelt Trees. De gesprekken gaan van auto’s, verzekeringen, de tuin tot wat er in Veldhoven te doen is. Maar ‘Bakkie Doen’ gaat verder dan een gezellig praatje.
De deelnemers zitten in een grote kring aan tafels en wisselen regelmatig van plaats, dat gaat automatisch. Heeft iemand een vraag of onderwerp, dan wordt er op tafel getikt. Het gezelschap kijkt op en de vraagsteller brengt het onderwerp naar voren. Iedereen kan dan meepraten of advies geven.
Soms gaat het gesprek over verdriet. Een man die pas net weduwnaar is geworden, vraagt aan een andere man die al langer alleen is: “Ik kan niet huilen. Het komt er niet uit. Hoe doe jij dat?” De andere man vertelt hoe hij omgaat met het verlies. “Ik zet een stukje muziek op dat mijn overleden vrouw en ik mooi vonden. Dan ga ik in mijn stoel zitten, sluit mijn ogen en denk terug aan de mooie momenten die we samen beleefd hebben. Zo komen bij mij de emoties soms vanzelf.”
Het is een klein gesprek, maar het zegt veel over de sfeer bij ‘Bakkie Doen’. Mensen hoeven er niet alleen gezellig te praten. Er is ook ruimte voor verdriet, ervaringen en de dingen die het leven soms moeilijk maken. Er worden ook heel praktische problemen opgelost of adviezen gegeven over bijvoorbeeld koken. Zo komt de airfryer ter sprake als handig hulpmiddel voor alleenstaanden. Een van de gasten biedt aan om de volgende keer haar airfryer mee te brengen. Veertien dagen later staat het apparaat op tafel. Naast de koffie en het koekje worden er bitterballen gebakken. Een klein moment misschien, maar precies waar ‘Bakkie Doen’ om draait: mensen die elkaar helpen en samen genieten.
“Op zondag breekt het de dag”
“Op zondag breekt het de dag”, zegt ze. Voor Trees is ‘Bakkie Doen’ daarmee veel meer dan koffie drinken. Het is contact, gezelligheid en iets voor een ander kunnen betekenen. Na een leven vol vrijwilligerswerk met Jacq heeft ze een activiteit gevonden die precies bij haar past. Meer vrijwilligerswerk zoekt ze voorlopig niet. Ze heeft haar handen vol aan ‘Bakkie Doen’, haar familie en hobby. Zo maakt ze ieder jaar ongeveer honderd kerstkaarten. Eén van haar kleinkinderen schuift regelmatig aan om mee te knutselen. Honderd kaarten, veertig liter soep, een airfryer op tafel en een groep buurtbewoners die elkaar weten te vinden. In de familie Kool lijkt één ding al generaties lang vanzelfsprekend: je doet iets voor een ander als je dat kunt.
Tekst en foto: Henk Derks.