Tiny Kreijermaat (86) groeide op in een arbeidersgezin met negen kinderen in Utrecht. Voor de liefde verhuisde ze naar het zuiden, waar ze zich samen met haar man in Eindhoven vestigde, dicht bij haar zus. Ze trouwden in 1964 en kregen twee dochters. Zoals in die tijd gebruikelijk was, stopte Tiny met werken toen ze trouwde. Haar wereld draaide om het gezin. “Ik zorgde voor het huishouden en mijn man, en dat is altijd zo gebleven, ook na zijn pensioen,” vertelt ze. Maar stilzitten deed ze nooit. Zodra haar kinderen naar school gingen, was Tiny daar vaak te vinden als helpende hand.
Contact met mensen en zorg voor een ander zijn de rode draad in haar leven. Dat blijkt ook uit de warme band die ze heeft met haar oudste kleindochter Britt. Haar ogen beginnen te stralen wanneer ze over haar vertelt. Kleine momenten betekenen veel voor haar, zoals die keer dat Britt belde tijdens haar marathontraining: “Oma, als je nu uit het raam kijkt, kom ik zo voorbij.” Het zijn precies die onverwachte, eenvoudige momenten die voor Tiny zo waardevol zijn.
Ook in haar vrije tijd zocht ze altijd verbinding. Tot haar late zeventiger jaren sportte ze actief: volleybal en tennis. Niet op topniveau, maar wel met plezier en in gezelschap van anderen. Zelfs nu komt haar oude volleybalgroep nog twee keer per jaar samen om herinneringen op te halen, een kop koffie te drinken of samen uit eten te gaan.
Toen haar kinderen het huis uit waren, ontstond er ruimte voor iets nieuws. In 1992 zag Tiny een oproep van SWOVE voor vrijwilligers bij het ‘eetpunt’: een plek waar ouderen en alleenstaanden samen konden eten. Ze hoefde niet lang na te denken. Nog diezelfde middag zat ze aan tafel om mee te praten over het initiatief. Vanaf het begin was ze erbij betrokken.
Wat begon met twintig deelnemers groeide al snel uit. Samen met Mieke en later Betsie bouwden ze samen met SWOVE en andere vrijwilligers het ‘eetpunt’ uit tot een vaste ontmoetingsplek. Inmiddels runnen ze al 34 jaar samen een van de eetpunten van SWOVE, met Femke als vaste vervangster. Ze zorgen onderling voor de opvang wanneer er iemand ziek is of even niet kan.
Wat ooit begon als vrijwilligerswerk, groeide uit tot een hechte vriendinnengroep. Ze delen niet alleen het vrijwilligerswerk, maar ook het leven daarbuiten.
Hoewel het aantal deelnemers na de coronaperiode is afgenomen, blijft de essentie voor Tiny hetzelfde. “Tegenwoordig kun je overal maaltijden kopen,” zegt ze, “maar de gezelligheid van samen eten, die heb je dan niet.” Juist die verbondenheid, het samen zijn, maakt het verschil.
Naast haar vrijwilligerswerk bij het ‘eetpunt’ van SWOVE is Tiny al sinds 1994 actief voor Nieuwe Levenskracht. Ze was penningmeester maar sinds de samenvoeging van Zonderwijk en Veldhovendorp is dat niet meer nodig. Drie vier keer per jaar worden er activiteiten georganiseerd, uitstapjes, een etentje of een gezellige middag.
Maar misschien nog wel het belangrijkste: ze bezoekt mensen die eenzaam of ziek zijn. Gewoon voor een praatje, een luisterend oor of een bemoedigend woord. In een notitieboekje houdt ze nog steeds alles bij. Als iemand vertelt dat ze binnenkort jarig is, zorgt Tiny ervoor dat er een bloemetje klaarstaat op die dag. Voor Tiny zit de echte waarde in die persoonlijke aandacht. In het gezien worden, het contact, het kleine gebaar dat voor een ander groot kan zijn.
Zelf haalt ze er enorm veel voldoening uit. Niet alleen omdat ze anderen helpt, maar omdat ze zich verbonden voelt.
Haar advies aan anderen is: “Als je tijd hebt en het lichamelijk kunt, probeer het. Het geeft zoveel voldoening. En je houdt nog tijd genoeg over voor de rest van je leven.”